Πειθώ, gen.όος, contr.
οῦς,ἡ, Ion. acc.πειθοῦν(v. infr. 11.3 ):—
A. Persuasionas a goddess, Hes. Op. 73 , Th. 349 , Sapph. 135 , Ibyc. 5 , Pi. P. 9.39 , Fr. 123.10 , A. Supp. 1040 (lyr.), Men. Epit. 338 , Hermesian. 11 , Paus. 1.22.3 , 2.7.7 ; Πειθὼ καὶ Ἀναγκαίη
Hdt. 8.111
; Π. καὶ Βία
Plu. Them. 21
.
II. as Appellat.,persuasiveness, πειθοῦς ἐπαοιδαῖσιν
A. Pr. 173
(anap.), etc. ;π. τις ἐπεκάθιζεν ἐπὶ τοῖς χείλεσιν, of Pericles, Eup. 94.5 ; ἀργύριον παρά του πειθοῖ λαβών
X. Mem. 1.7.5
; πειθοῦς δημιουργός ἐστιν ἡ ῥητορική
Pl. Grg. 453a
;δύο εἴδη πειθοῦς, τὸ μὲν πίστιν παρεχόμενον ἄνευ τοῦ εἰδέναι, τὸ δ' ἐπιστήμηνib. 454e ;πειθοῖ καὶ βίᾳ by persuasionor compulsion, Id. Lg. 722b ;μετὰ πειθοῦςib. 720d .