περισσ-ωματικός, Att.
περιττ-,ή,όν,
A. of the nature of περιττώματα,excretive, excrementitious, ἀπόκρισις
Arist. PA 681b36
; ὑγρότης
Plu. 2.130b
;π. [μόριον] for excretion, Arist. HA 531a29 , etc.
2. of persons,abounding in περιττώματα, ib. 584a6 , Pr. 873a18 ; σώματα
Id. GA 766b35
( Comp. ); βρέφη
Alex.Aphr. Pr. 1.2
;π. καὶ παχὺς τὴν σάρκα, of a pig, Jul. Or. 5.177c .