πίσῠνος[ῐ],ον (notη,ον
Eust. 918.50 ), (πείθω)
A. trusting on, relying on, always c. dat., π. Διί
Il. 9.238
;τόξοισιν π. 5.205 ; ἠνορέῃ π. καὶ κάρτεϊ χειρῶν
11.9
, cf. Hes. Th. 506 ( Hom. and Hes. use only masc.);θεῷ, θεοῖσι, Pi. P. 4.232 , A. Th. 212 (lyr.);ἰσχύϊ, ἐλπίδι, B. 5.21 , 12.221 ; ἀλκᾷ
A. Supp. 352
(lyr.); τοῖς περιδεξίοισι λόγοισι
Ar. Nu. 949
; ὑμῖν
Id. V. 385
;χρησμῷ, χρηστηρίῳ, Hdt. 1.66 , 73 , cf. 2.141 : in Att. Prose only Th. , τῇ δυνάμει τὸ πλέον π. ἢ τῇ γνώμῃ
2.89
, cf. 5.14 , 6.2 : in later Prose, Plot. 4.8.1 , Jul. Or. 2.57a .