πορφύρω [ῡ], poet. Verb, onlypres.andimpf., of the sea,ὡς ὅτε πορφύρῃ πέλαγος μέγα κύματι κωφῷas when the huge sea
A. heaves, surges, swirlswith dumb swell (i.e. with waves that do not break), Il. 14.16 , cf. Arat. 158 , Artem. 2.23 ; ὑπὸ στείρῃσι θάλασσα πορφύρει
Arat. 296
; διάνδιχα νηὸς ἰούσης δίνῃ πορφύροντα διήνυσαν Ἑλλήσποντον
A.R. 1.935
; of flame, [ φλόγα] φονίῳ σβέσεν αἵματι πορφύρουσαν
Id. 4.668
:—later in Med. ,κἂν ἡ γαλήνη πορφύροιτοeven in agently heavingcalm, Him. Or. 31.2 ; εὔδια μὲν πόντος πορφύρεται
AP 10.14
( Agath. ).
2. metaph.,πολλὰ δέ οἱ κραδίη πόρφυρεmuchwashis hearttroubled,
Il. 21.551 , cf. Od. 4.427 , 572 , 10.309 ; though others take it trans., his heartbrooded, pondered onmany things, as in Q.S. 2.85 , al., Epic. ap. Suid. : abs.,ponder,
A.R. 3.456 ;π. οἷον . .ib. 1161 .