προπάτωρ [ᾰ],ορος,ὁ, (πατήρ)
A. first founder of a family, forefather,
Pi. N. 4.89 , Hdt. 2.161 , 9.122 , E. Or. 1441 (lyr.); ὦ Ζεῦ, προγόνων προπάτωρ
S. Aj. 387
(lyr., s.v.l.); opp.πατήρ,
Pl. Lg. 931d ;ancestorof a tribe, OGI 446.3 (Phrygia); θεὸς ὁ π.
Herm.
ap. Stob. 1.49.44 , cf.Id.ib. 3.11.31 , IGRom. 4.1213 , 1215 (Thyatira); Διόνυσος ὁ π. τῆς πόλεως
D.Chr. 39.8
, cf. BCH 4.157 (Erythrae);primal god,
PMag.Par. 1.1988 ,PMag. Leid.V.
7.26 ; π. τῶν ἐν γενέσει δημιουργὸν προτάττουσι
Iamb. Myst. 8.4
: in pl.,ancestors, forefathers,
Hdt. 2.169 , Pl. Lg. 717e ;founders, inventorsof arts and sciences, Vett. Val. 3.22 .