προσ-κλίνω [ῑ],
A. cause to lean against, place against, βέλος προσέκλινε κορώνῃ
Od. 21.138
, 165 :— Pass. ,πατρὸς ἐμοῖο θρόνος ποτικέκλῐται( Ep. and Dor.
pf.
Pass. )αὐτῇ stands byher, i.e. hers, or the pillar, 6.308 ;νῶτον ποτικεκλιμένονhis backthereon reclined, Pi. P. 1.28 ;ὁ ἱερεὺς -κλείνεται(sic)πρὸς με[. .] IG 42(1).742.11 (Epid.,ii/iii A.D.);προσκλιθείς τινι turning towardshim, Philostr. VA 3.30 .
2. π. τὴν θύραν closethe door, J. AJ 5.4.2 .
II. turnorincline towards,τὴν ψυχὴν τοῖς λόγοις v.l. in
Plu. 2.36d ; τὸν νοῦν τῶν θεῶν τοῖς ἀνθρώποις
Iamb. Myst. 1.12
.
III. seemingly intr. (sc.ἑαυτόν),incline towards, be attached toone,joinhisparty, τοῖς Ῥοδίοις
Plb. 4.51.5
, cf. 5.86.10 (Reiske forπροσκιν(-κυν-)οῦσι) ; ταῖς Μιθραδάτου ἐλπίσιν