προ-χοή(A),ἡ, (προχέω) poet. noun, almost always pl.,
A. outpouring, i.e.mouth, of a river, ἐπὶ προχοῇσι διιπετέος ποταμοῖο
Il. 17.263
; ἐς ποταμοῦ προχοάς
Od. 5.453
; ἐν προχοῇς ποταμοῦ
11.242
; ἐν προχοῇς . . Ὠκεανοῖο
20.65
; Τριτωνίδος ἐν προχοαῖς λίμνας
Pi. P. 4.20
, cf. Anacr. 28 codd., B. 6.3 , A. Supp. 1025 (lyr.), Ar. Nu. 272 , Theoc.Chius in FHG ii 86 , Call. Fr. 480 , etc.;θερμαῖς ὕδατος μαλακοῦ π. A. Fr. 192.8 (anap.); ὕδατος προχοὰς χειμερίους
AP 9.147
( Antag. ): sg. is dub. l. in Hes. Op. 757 ;προχοὴ τῶν ὑδάτων dischargeof amniotic fluid, Cat.Cod.Astr. 8(4).127 .
2. overflow, flood, A.R. 4.271 (pl.).