πτῶμα,ατος,τό, (πίπτω)
A. fall, πεσεῖν . . πτώματ' οὐκ ἀνασχετά
A. Pr. 919
; πίπτουσι . . πτώματ' αἰσχρά
S. Ant. 1046
; π. θανάσιμον πεσῇ
E. El. 686
;ἡ πόλις οὐκ ἂν ἔπεσε τοιοῦτον π. Pl. La. 181b .
b. fallin wrestling, Call. Iamb. 1.274 , AP 9.391 ( Diotim. ): metaph.,booby-trap, π. φιλοσόφων ἀπαλαιστρότατον
Phld. Rh. 1.8S.
;lapse, blunder, Gal. 10.124 .
2. metaph.,misfortune, calamity,τά γ' ἐκ θεῶν πτώματα calamitiessent by the gods, E. HF 1228 .
3. pl.,injuries due to falls, bruises, Dsc. 1.128 , 3.1 , 5.117 .
II. fallen body, corpse, carcase, freq. with gen.,πτῶμα Ἑλένης, Ἐτεοκλέους, E. Or. 1196 , Ph. 1697 , cf. LXX Jd. 14.8 , D.H. 4.70 , etc.; πτώματα νεκρῶν