πῡτία,ἡ,=πυετία, Arist. GA 729a12 (
A.
v.l. πιτύα ), Mete. 381a7 ( v.l. πυετία ), Mir. 835b31 ( v.l. πιτύα ), UPZ 149 ii 38
(ii B.C.);πιτύαis written in Thphr. HP 9.11.3 , Dsc. 2.75 , Erot.
s.v. τάμισος , Plu. 2.700d ; φώκης
Thphr.
, Dsc. Il.cc., Plu. 2.552f , cf. Arist. Mir. 835b31 : prov.,αὐτὸς γὰρ εὗρε τοῦ κακοῦ τὴν πιτύαν(codd.πητ-) 'he asked for trouble', Diogenian. 3.18 , Suid.s.vv.αὐτός, πητύα.
II. a sort of junket, Alciphr. Fr. 6.10 (pl.).