πώποτε, (πω, ποτέ)
A. ever yet, in early Ep. always with neg. and best written divisim, οὐ γάρ πώ ποτέ μ' ὧδέ γ' ἔρως φρένας ἀμφεκάλυψεν
Il. 3.442
, cf. Hes. Op. 650 , etc. (referring tofut., οὐκ ἄν πώ ποτ' ἐγώ . . ἐλθοίμην
Batr. 178
); usu. preceded by neg. in post- Hom. writers, but πώ ποτ' οὐδαμοῖ
Ar. V. 1188
: c.fut.in later Gr.,κακία οὐχ εὑρεθήσεται ἐν σοὶ π. LXX 1 Ki. 25.28 ;οὐ μὴ διψήσει π. Ev.Jo. 6.35 , cf. PMag.Par. 1.291 ; alsoοὐ μὴ γένωνται καθαραὶ π. UPZ 78.27
(ii B.C.); μηδ' ὄψον . . μετὰ τούτου π. δαίσῃ
Cratin.Jun. 8
: withpres., PMag.Leid.V. 11.30 ; cf.οὐ π., μὴ π., οὐδεπώποτε, μηδεπώποτε.
II. sts., later, without a neg.,
1. with questions which imply a neg. (cf.πω
11 ),ποῦ γὰρ π. ἄνευ νεφελῶν ὕοντ' ἤδη τεθέασαι; Ar. Nu. 370 ;ἤδή π. του ἤκουσας; Pl. R. 493d , cf. X. Mem. 2.2.7 , etc.: c.fut.,τίς γὰρ ἁλώσεται π.; D. 45.45 (s.v.l.).