ῥητορ-ικός,ή,όν,
A. oratorical,ἡ ῥητορική(sc.τέχνη)rhetoric, Pl. Phdr. 266d , Phld. Rh. 1.187
S. ;τὸ ῥ. Pl. Phdr. 266c , Plt. 304e ;τὰ ῥ. D.L. 4.49 , etc.;ῥ. δειλίαν ὁ δημόσιος καιρὸς οὐκ ἀναμένει an orator'stimidity, Aeschin. 3.163 ;ῥ. γραφήan indictmentagainst an orator(παρανόμων), Is. Fr. 64
S.
Adv.
-κῶς
Pl. Grg. 471e
, Aeschin. 1.71 , Arist. Po. 1450b8 , Phld. Rh. 2.134
S. : Comp. , -ώτερον λέγεσθαι
D.H. Is. 8
.
2. of persons,skilled in speaking, fit to be an orator, Isoc. 3.8 , Pl. Phdr. 260c , 272d , al.;φύσει ῥ. ib. 269d , etc.;σχολαστικὸς ῥ. OGI 693 (Egypt).
b. student, Lib. Or. 14.62 .
3. belonging to a