σαρδάνιος[δᾰ],α,ον , anAdj.used of
A. bitterorscornfulsmiles or laughter, μείδησε δὲ θυμῷ σαρδάνιον μάλα τοῖον
Od. 20.302
; so ἀνεκάγχασε μάλα σαρδάνιον
Pl. R. 337a
; ὑπομειδιάσας σαρδάνιον
Plb. 18.7.6
; τί μάταια γελᾷς . . ; τάχα που σαρδάνιον γελάσεις
AP 5.178
( Mel. ); πεφύλαξο σίνεσθαι, μὴ καὶ ς. γελάσῃς
APl. 4.86
;ridere
γέλωτα σαρδάνιον
Cic. Fam. 7.25.1
. (Perh. connected withσεσηρώς,grinning, sneering, Sch. Pl. l.c.; cf.σαρδάζων: μετὰ πικρίας γελῶν, Phot. , Suid. —The common expl. given of this laugh was that it resembled the effect producedby a Sardinian plant(Ranunculus Sardoüs, Sardinian crowfoot, calledσαρδάνηby Tz. ad Hes. Op. 59 ,σαρδόνιονby Ps.- Dsc. 2.175 , D.Chr. 32.99 ) which when eaten screwed up the face of the eater, Paus. 10.17.13 , Sch. Pl. l.c., Phot. , Serv.ad Verg. Ecl. 7.41 ; whence later authors wroteσαρδόνιονorσαρδώνιον(fromΣαρδώ) forσαρδάνιον, Ps.- Dsc. l.c., D.Chr. l.c., Luc. Asin. 24 , etc.,σαρδώνιος γέλωςand -ωνία πόα