σείριος,ὁ, name of the
A. dog-star, Sirius, whose visible heliacal rising marked the season of greatest heat (cf. Gem. 17.39 ), Hes. Op. 587 , 609 , Sc. 153 , 397 , Alc. 39 , E. Hec. 1104 (lyr.); Σείριος κύων
A. Ag. 967
, S. Fr. 803 ; Σείριος ἀστήρ
Hes. Op. 417
:—of thesun, acc. to Hsch. , in Archil. 61 , cf. ἀκτὶς Σειρία
Lyc. 397
and Sch. ad loc.; ς. ἠέλιος
Orph. A. 120
; ofstars, Ibyc. 3 , Alcm. 23.62 , cf. E. Fr. 779.8 cod. Longin. , of a brightplanet, Id. IA 7 (acc. to Theo Sm. p.146 H., dub., anap.).
2. Adj. destructive, σείριαι νᾶες
Tim. Pers.
192 .
3. σείριον πάθος,
= σειρίασις , Sor. 1.124 .