σίνις[σῐ],ιδος,ὁ , acc.σίνιν,(σίνομαι)
A. ravager, plunderer, Αὐτόλυκον πολέων κτεάνων σίνιν
Antim.
(?) ap.Sch. S. OC 378 ;ἔθρεψεν λέοντα σίνιν δόμοις(λέοντος ἶνινConington) A. Ag. 718 , cf. Call. Ap. 92 , Lyc. 539 : asAdj. destroying,ς. ἀνήρ, as an example of aγλῶσσα, Poet. ap. Arist. Rh. 1406a8 .
II. pr. n.Σίνις,the Destroyer, a famous robber of the Isthmus of Corinth, E. Hipp. 977 , Marm.Par. 36 , X. Mem. 2.1.14 , etc.; cf.Πιτυοκάμπτης. (Freq. misspeltσίννιςin codd., as Arist. l.c.)