σῑτ-έω,part.gen.
A.
σιτεόντων
Hp. Nat. Hom. 9
( v.l. σιτευμένων ):aor. 1 part.
σιτήσας
Hsch.
:—elsewh.σιτέομαι, Ion.
impf.
σιτέσκοντο
Od. 24.209
:fut.
σιτήσομαι
Ar. Nu. 491
, Pax 724 , Arist. Mu. 400b19 :aor.
ἐσιτήθην
IG 5(1).51.1
(Laconia); poet. σιτήθην