σίττᾰ, a cry of drovers to urge on or guide their flocks ( Hsch. ),
A. st!
σίττα, νέμεσθε
Theoc. 8.69
; σίτθ', ὁ λέπαργος
Id. 4.45
; whenἀπόfollows, to drive them off,οὐκ ἀπὸ τᾶς κράνας σίττ', ἀμνίδες; Id. 5.3 ;σίττ' ἀπὸ τᾶς κοτίνωib. 100 ; whenπρόςfollows, to lead them on, σίτθ', ἁ Κυμαίθα, ποτὶ τὸν λόφον
Id. 4.46
: cf.ψίττα, ψύττα.