ἀβίωτος,ον, (βιόω)
A. not to be lived, insupportable,
ἀ. πεποίηκε τὸν βίον
Ar. Pl. 969
; ἀ. ζῶμεν βίον
Philem. 93.7
, cf. 90.7 , Boeth.Stoic. 3.266 ; ἀ. χρόνον βιοτεῦσαι
E. Alc. 242
; ἀ. ᾤετ' ἔσεσθαι τὸν βίον αὑτῷ
D. 21.131
; ἀ. ἡγουμένων τὸ καταγνωσθῆναι
Phld. Mort. 35
:—ἀβίωτόν [ἐστι]life is intolerable,
Pl. R. 407a ; ἀ. ζῆν
Id. Lg. 926b
; ἀ. ἡμῖν
E. Ion 670