σπέος, Ep.
σπεῖος,τό, Ep. Noun (also in Inscr.Cypr. 98 H.),
A. cavern, grotto, Od. 5.57 , etc.; ὑπὸ ς. ἤλασε μῆλα
Il. 4.279
; [ Κύκλωπες] οἴκεον ἐν σπήεσσι
Od. 9.400
;ἐν σπέσσι γλαφυροῖσιib. 114 ; νῆα . . ὡρμίσαμεν κοῖλον ς. εἰσερύσαντες
12.317
.— Hom. uses only the following forms: nom.and acc. sg.σπέος, Il. 13.32 , ll.cc.; irreg. dat. σπῆϊ
18.402
, Od. 2.20 ,al., cf. Hes. Th. 297 (σπέϊin Opp. C. 4.246 ): of the Ep. formσπεῖος, acc. sg. only in Od. 5.194 ; gen.σπείουςonly in Od. ( 5.68 , al.): of the pl., only dat.σπέσσιandσπήεσσι, only in Od. ( 1.15 , al., 9.400 , al.); gen. σπείων
h.Ven. 263
; irreg. dat. pl.σπεάτεσσι, as if fromσπέας, in Xenoph. 37 .