σπίνος[ῐ],ὁ ,=σπίζα, Ar. Av. 1079 , Pax 1149 , Eub. 150.5 , Thphr. Sign. 39 ;
A.
ς. ἠῷα σπίζων
Arat. 1024
; alsoσπίννος,Gloss.; cf.σπίγγος, σπίνα, σπινθίον.
II. a kind ofstone, which blazes when water touches it, Arist. Mir. 832b29 , Thphr. Lap. 13 .