συγκαίω, Att.
συγκαθ-κάω [ᾱ],
A. set on fire withorat once, burn up, Pl. Ti. 22c :— Pass. ,to be burnt up, calcined, ib. 49c , PCair.Zen. 129.17
(iii B.C.), etc.; also of the effect of intense cold, D.L. 2.118 .
2. overheat, inflame, [ ὁ οἶνος] ς. τὰς φλέβας
Hp.
Aër.
9 ; ταῦτα ς. τὴν κοιλίην
Id. VM 10
, cf. Gal. 15.559 :— Pass. , τὸ συγκεκαυμένον
Prodic. 4
; κοιλίη συνεκαύθη
Hp. Epid. 1.26
.δ́:—intr. in Act. ,κοιλίαι συγκαίειν ἀγαθαίliableto inflame, Id.Aër.
7 .