συναίτιος,ον, alsoα,ον(v. infr. 2 ):
1. c. gen. rei et dat. pers.,being the jointorcontributory cause ofa thing which benefits another,ς. τινὶ ἀθανασίας helpinghimtowards . ., Isoc. 5.33 , cf. ib. 44 ;εἰ τῶν πεπραγμένων ἐκείνοις μηδὲν ς. ἐγενόμηνif Ihad contributednothing to their success, Id. 15.96 ; πᾶσιν ἀγαθοῦ ς. ὤν
X. Cyr. 1.4.15
, etc.
2. c. gen. rei only,being joint-cause of, accessory to, contributing to, Pl. Plt. 281c , Grg. 519b , D. 18.64 , Thphr. Sens. 27 , etc.;ς. τούτου συνειπὼν Φιλοκράτει byacting as his advocate, D. 19.97 : asSubst.,ἡ ξυναιτία φόνου accomplice inmurder, A. Ag. 1116 (lyr.); δοξάζεται . . οὐ συναίτια, ἀλλ' αἴτια εἶναι τῶν πάντων
Pl. Ti. 46d
.
3. abs.,being a jointorconcurrent cause, contributory, Id. Plt. 287b , Arist. de An. 416a14 , Gal. 15.303 , 19.393 ; ἀναγκαῖον λέγεται, οὗ ἄνευ οὐκ ἐνδέχεται ζῆν ὡς συναιτίου
Arist. Metaph. 1015a21
.