ἀπορέω, -ῶ
(ἄπορος, ἀ- neg., πόρος, a way, resource), [in LXX for צָרַר, מוּךְ, etc. ;]
to be at a loss, be perplexed: absol., Mrk.6:20 (ἐποίει, R, mg.); mid., be in doubt: absol., 2Co.4:8; with accusative, Act.25:20; before περί, Luk.24:4; ἐν, Gal.4:20; περὶ τίνος λέγει, Jhn.13:22.†
SYN.: διαπορέω, διακρίνομαι, διστάζω, μετεωρίζομαι (see DCG, i, 491) (AS)