κράτιστος, -η, -ον
superl, of κρατύς (Hom.),
__1. strongest, mightiest (Hom.).
__2. noblest, best (cf. κρείσσων), most excellent (find., Soph., al.): voc., κρατίστε, as title of honour and respect (DCG, ii, 727a), Luk.1:3, Act.23:26 24:3 26:25.†
(AS)