σωτήριος, -ον
(σωτήρ), [in LXX for יְשׁוּעָה, שֶׁלֶם, etc. ;]
saving, bringing salvation, in NT always in spiritual sense (see: σώζω, σωτηρία): ἡ χάρις ἡ σ., Tit.2:1. Neut., -τὸ σ., as subst. (cl.), salvation: Luk.2:30; τ. σ. τ. θεοῦ, Luk.3:6, Act.28:28; περικεφαλαίαν τοῦ σ., Eph.6:17.†
(AS)