πρωϊνός [ῐ], ή, όν,
later form of πρώϊος (for which it is falsa lectio in [[ 4th-3rd c.BC: Theophrastus Philosophus “de Causis Plantarum” 3.24.2), “PCair.Zen.” 207.36 (3rd c.BC), LXX.Gen.49.27, LXX.Exo.29.41, +others] LXX+4th c.BC+]; ἐδωδή [[ 1st-2nd c.AD: Plutarchus Biographus et Philosophus 2.726f, compare 2nd c.AD: Athenaeus Epigrammaticus 1.11c; ἔργα 2nd c.AD: Babrius Fabularum Scriptor 124.17. ] Refs 1st c.AD+] adverb -νῶς interpolated in [[ 10th c.AD: Suidas Legal icographus see at {πρώϊμος}. ] Refs]