ἐπάρᾱτος [ᾰρ], ον,
(ἐπαράομαι) accursed, laid under a curse, ἐ. ποιεῖσθαι [[ 5th c.BC: Thucydides Historicus 8.97 ] Refs 5th c.BC+]; ὃ ἐπάρατον ἦν μὴ οἰκεῖν which it was accursed to inhabit, [[ [prev. author] 2.17 ] Refs]; τῷ δὲ ἐπάρατον τύχην [γενέσθαι] [[ 5th-6th c.BC: Plato Philosophus “Leges” 877a ] Refs 5th c.BC+]; of persons, [[ 4th c.BC: Aristoteles Philosophus (?) “fragment” 148, NT.John.7.49, 1st c.AD: Josephus Historicus “Antiquitates Judaicae” 6.6.3 ] NT+4th c.BC+]: superlative, γενεά [[ 1st c.AD: Philo Judaeus 1.516 ] Refs 1st c.AD+]; used in imprecations on those who violated graves, [[ “CIG” “Corpus Inscriptionum Graecarum” “Corpus Inscriptionum Graecarum” 2824 (from Aphrodisias), etc. ] Refs]