ἁμάρτημα, -τος, τό
(ἁμαρτεῖν, see supr.), [in LXX for חַטָּאָה, עָוֺן etc. ;]
an act of disobedience to divine law (Lft., Notes, 273), a sinful deed, a sin: Mrk.3:28-29, Rom.3:25, 1Co.6:18, 2Pe.1:9, WH, mg.; αἰώνιωv ἀ. (DCG, i, 788a), Mrk.3:29 (for exx. from π., see MM, VGT, see word).†
SYN.: ἀγνόημα, ἁμαρτία, ἀνομία, ἀσέβεια, ἥττημα, παράβασις, παρακοή, παρανομία, παράπτωμα (ν. Cremer, 100; Tr., Syn., § lxvi; DB, iv, 532; DCG, l.with; Westc, Eph., 165 f.) (AS)