συνωδίνω [ῑ],
to be in travail together, σ. κακοῖς share in the agony of woes, [[ 5th c.BC: Euripides Tragicus “Helena” 727; οἱ συνωδίνοντες ὄρνιθες 4th c.BC: Aristoteles Philosophus “Ethica Eudemia” 1240a36 ] Refs 5th c.BC+]; οἱ ἄρρενες ταῖς θηλείαις σ. [[ 2nd-3rd c.AD: Aelianus “De Natura Animalium - Ar.Byzantine Epit.” 3.45 ] Refs 2nd c.AD+]:—passive, στεροπῇσι συνωδίνοντο κεραυνοί [[ 4th-5th c.AD(?): Nonnus Epicus “Dionysiaca” 2.507. ] Refs 4th c.AD+]