ἀμάραντος[ᾰμᾰ],ον,(μαραίνω)
A. unfading,
λειμών
Luc. Dom. 9
: metaph., σοφία
LXX Wi. 6.12
; κληρονομία
1 Ep.Pet. 1.4
, cf. CIG 2942c (Tralles);πνεῦμαprob. in IPE 2.286 (Panticapaeum): neut. pl. asAdv., Philostr. Im. 1.9 .
II. Subst. ἀμάραντον, τό(but in Lat.amarantus), never-fading flower,
IG 14.607e (Carales), Poll. 1.229 ; = ἑλίχρυσον , Dsc. 4.57 ; = κενταύρειον μικρόν , Ps.- Dsc. 3.7 ; = χρυσοκόμη.
Id. 4.55 .